پَــس اَز בوشیزِگی

خط خطے هاے مانـבگار

و اینگونه به لباسهای شوهرتان هم رحم نکنید!!!

جناب شوشوی قصه ما دو عدد پیراهن داشتندی که همین عید امسال تهیه نمودندی و زیاد هم استفاده ننمودنی

از قضای قصه مقداری هم وزن اضافه کردندی و لباسهای مربوطه قدری برایشان تنگ گشتندی

ما نیز وقتی لباسی وسیله ای چیزی در منزل اضافه باشدندی انگار از ما خوردندی و مدام سعی در نابود نمودنش نمودندی

برای همین در فکر فرو رفتندی که لباسها را به کسی بخشیده کنندی

اما کسی را سراغ ناشتندی و برای خودمان هم سایزشان بزرگ بودندی

قدری بیشتر فکر نمودندی و تصمیم گرفتندی آنها را به لباسی برای خود مبدل نمودندی

و از قضا این را در اینستاگرام پیدا نمودندی

و دست به کار شدندی و یکی از لباسهای شوشو را به این تبدیل نودندی که در تن بسیار زیبا میباشدندی

به شما کدبونوهای خانه دار نیز بسیار توصیه نمودندی

بسیار عالی
منتظر قدومتان هستیم
دلم دلم دلم برا تو تو تو تنگ شده بود خیلیییییییییییییییییییییییییییییییی.............

تو که همیشه هنرمندی و مای بی ذوق و هنر در کنار تو خجلیم بانووووووووووووووووووووووووو

چقد قشنگ شده و چه ابتکار خوبی
سلااااااام بر عزیزترین و شفیق ترین یار قدیمی
چطوری ابجی؟
اگه دلتنگی برای تو و یسری از دوستان بامرام نبود اصلا و ابدا راه کامنتها رو باز نمیکردم عزیزم
ولی با خودم فکر کردم ارزش دوستای قدیمی وبلاگ نسبت به مزاحمتهای کامنتی و وبلاگی ک داشتم خیلی بیشتر از اینه ک کلا درشو تخته کنم
و بهتر این دیدم نسبت به اون ادمها بی تفاوت باشم
توهم ک همیشه با تعریفات ما رو خجالت میدی مهربون
 
بعدا اضافه شد:
سمیرا بعد از مدتها اومدم وبت و بلاگفا بازی درنیاورد و یه خورده از پستهات خوندم که ببینم حال این دوست ما چطور مطوره
ولی لحظه اخر باز زهرش رو ریخت و هرکاری کردم نشد کامنت بزارم خخخخخخخخ
الهی سمیرا دورت بگرده هی(بوووووووووووووووس اّبدار)

غلط کرد که برای تو بازی دراورد.بزنم تو دهنش؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

شماها هم برا من فرق میکنید ناهید...بعضی هاتون خیلی برام عزیزید.یکیش خود تو تو تو(بازم از این

آبداراش)
فدای تو بهترینم
ایـטּ رפزهــا
عجیـب בلـم بـچگـے مـے خواهـב...
"خستـہ ام" ...
فـقط یـڪـ قـلم لطـفاً ...
مے خواهـم خـوבم را خط خـطے ڪـنـم

------------------

دیری است که از زندان های طبیعت ، تاریخ ، ما و من رها شده ام و رسیده ام به دشت هموار و بی کرانه ی رهایی ، مطلق ، بی رنگی و بی سویی ، حیرت،عطش ،عبث ،پوچی.

و اکنون ازآن وادی نیز گذشته ام و رسیده ام به کشوری که برآن گام هیچ کلمه ای نرفته است و خراش هیچ نگاهی بر آن نیفتاده و پاکی بکر آن را پلیدی هیچ فهمی نیالوده است .من اکنون کاشف اقلیمی هستم که خود خالق آنم!و که می داند چه می گویم؟چه احساس می کنم ؟ کجایم؟

دنبال کنندگان ۶ نفر
این وبلاگ را دنبال کنید
آرشیو مطالب
Designed By Erfan Powered by Bayan